कविता आणि पोवाडा -कवी प्रा. डॉ. विधिन कांबळे

ध्वज
कवी : प्रा. डॉ. विधिन कांबळे

उगवलेला स्वतंत्र सूर्य आहे झाकाळला
कळेना या भूमीवर असा अंधार का दाटला ?
आसमंतात सारे ध्वजच लागलेत फडफडायला
मी वंदन करू कुठल्या ध्वजाला
जाऊ कोणत्या ध्वजाच्या आश्रयाला-----

सारे फळेच गेलेत तिरंग्याला
प्रयेकाने एक-एक तुकडा पळवला
त्याचाच ध्वज करून लागलेत नाचायला !
कळेना हाती घेऊ कोणत्या ध्वजाला -----

ध्वजाच्या बुडाशी रक्ताचा सडा सांडलेला
कळेना थेंब रक्ताचा कोणाचा कुठला
तरी ही कौटाळून बसलेत ध्वजाला
विसरून रक्ताच्या एक रंगला
जाऊ कोणत्या ध्वजाच्या आश्रयाला----

तिरंग्या साठी ज्यांनी छातीचा कोट केला
देह त्यांचा तोफगाडीवर नेला
अस्थीत्यांच्या आहेत तिरंग्यात बांधलेल्या
मी हर देऊ कोणत्या ध्वजाला
जाऊ कोणत्या ध्वजाच्या आश्रयाला-----

सारे ध्वजच बांधलेत माझ्या अंगाला
देह माझा आहे दोरखंडानी आवळला
हातच बांधले आहेत माझे
सावरू कोणत्या ध्वजाला
जाऊ कोणत्या ध्वजाच्या आश्रयाला----

इथं भेगा पडल्या आहेत मातील
जो तो हद्द समजतो प्रत्येक भेगेला
तडाच गेला आहे इथल्या एकतेला
सगळेच विसरलेत समतेला
जाऊ कोणत्या ध्वजाच्या आश्रयाला

वरून एकतेच पांघरून असलेला
माझा देश आहे आतून विस्कटलेला
नका विसरू अशोकचक्राला
ज्याने मानवतेचा धर्म दिला
जाऊ कोणत्या ध्वजाच्या आश्रयाला