खऱ्याच्या कपाळी

हे देवा

हे देवा

हे देवा......
तु या धरतीवर असता जन्म घेतला
तर असतं तुलाही कळलं
कसं माणसांनीच माणसाला छळलं.

हे देवा......
आम्ही असुन धरतीची लेकरं
झालो कसे दिशाहिन पाखरं
असुन माणस, आम्हालाजनावरांच जीनं आलं
तुला  माणुसपण यायला.....
तुझं देवपण असतं घालवावं लागलं....

हे देवा.......
पाण्याबिगर कसलं ते जीनं
जीनं पाण्याबिगर आहे उणं
पाण्यासाठी नशीचीवण-वण भटबण आलं
तुला तहान भागवण्यसाठी.....
असतं गळ्यात गाडग बांधव लागलं.....

हे देवा....
दिवसाला सुध्दा आमचा विटाळ आला
सावलीचाही अधिकार आमच्या झुगाराला
तरीही हसत जगलो ध्या-दुपारीला
तुला अस्तित्व टिकवायला.....
तुझं सत्व असतं घालवावं लागलं..

हे देवा......
माणसं माणसासारखी आम्ही माणसातली
आम्हा दिली ना जागाही मसणातली
तीन फुट जागा मिळवायला.
देवा असतं तुला ही मरावं लागलं.

तसबीर -

तसबीर

परीट घडीतल्या कपड्याकडे बघून
माझ्या काडाच्या घरात आलीस
अन् दबकत -दबकत भुईसऱ्यावर बसलीस

कुडाच्या भिंती न्याहाळताना
दारावरची तसबीर तुला दिसली
तसं अवसान एकवटून दचकलीस

पश्चातापाची पाल तुझ्या मनात चुक-चुकली
झटक्यात ऊठन माझ्या तोंडावर थुंकलीस
अन डोळ्यात पाणी साठवुन
तुफानासारखी निघून गेलीस

अगं वेडे
त्यांनच आम्हाला माणसात बसवलं
माणसांच माणुसपण शिकवलं
ठोकरतो तुझ्या लटक्या प्रेमाला!
पण नाही उतरवणार भिंतीवरल्या तसबरीला

कवी : प्रा. डॉ. विधिन कांबळे

तुफान वारे -

तुफान वारे

पेटून ऊटले रान हे सारे
सांगत सुटले तुफान बारे
ऊटा...ऊठा...!!ऊटा...!!!

न्याय देवता अन्यायाला उघडून डोळे बघते
एक पारडे रक्तमासाचे अन् दुसरे पारडे पैशाचे
रक्तामासाचे वजन थोडके माप पैशाचे झुकलेले
मानवतेला किंमत कुठली, पापाचे दर चढलेले
माणुसकीची किंमत कवडी,
सांगत सुटले तुफान वारे. ...!!!

उत्पात हा जगी वाढला, यमदेव हिशरमून गेला
वधस्तंभ हि झुकले खाली पाहून क्रूर कर्माला
आईबहिणीची इजत लुटती विसरुन सगळी नाती
कोण कुणाचे जगीनं उरल विसरले सगळे नीती
माणूसकीची रास जळाली
सांगत सुटले तुफान वारे.. ...!!!

बंधू भावाचे विसरुन नाते जन्मोजन्मीचे वैरी झाले
दिन सौख्याचे ते विरुन गेले राज दुष्टांचे आले
खंजीर हिंसेचा घेऊन हाती स्वशिरच्छेद करती
नतमस्तक ना कुणास होती, नाम ईश्वरी विसरुन जाती
माणुसकीचे रक्त वाहते
सांगत सुटले तुफान वारे. ...!!!

कवी : प्रा. डॉ. विधिन कांबळे

रक्तपंचमी

ध्वज - The Flag

  

ध्वज
कवी : प्रा. डॉ. विधिन कांबळे

उगवलेला स्वतंत्र सूर्य आहे झाकाळला
कळेना या भूमीवर असा अंधार का दाटला ?
आसमंतात सारे ध्वजच लागलेत फडफडायला
मी वंदन करू कुठल्या ध्वजाला
जाऊ कोणत्या ध्वजाच्या आश्रयाला-----

सारे फळेच गेलेत तिरंग्याला
प्रयेकाने एक-एक तुकडा पळवला
त्याचाच ध्वज करून लागलेत नाचायला !
कळेना हाती घेऊ कोणत्या ध्वजाला -----

ध्वजाच्या बुडाशी रक्ताचा सडा सांडलेला
कळेना थेंब रक्ताचा कोणाचा कुठला
तरी ही कौटाळून बसलेत ध्वजाला
विसरून रक्ताच्या एक रंगला
जाऊ कोणत्या ध्वजाच्या आश्रयाला----

तिरंग्या साठी ज्यांनी छातीचा कोट केला
देह त्यांचा तोफगाडीवर नेला
अस्थीत्यांच्या आहेत तिरंग्यात बांधलेल्या
मी हर देऊ कोणत्या ध्वजाला
जाऊ कोणत्या ध्वजाच्या आश्रयाला-----

सारे ध्वजच बांधलेत माझ्या अंगाला
देह माझा आहे दोरखंडानी आवळला
हातच बांधले आहेत माझे
सावरू कोणत्या ध्वजाला  
जाऊ कोणत्या ध्वजाच्या आश्रयाला----

इथं  भेगा पडल्या आहेत मातील 
जो तो हद्द समजतो प्रत्येक भेगेला
तडाच गेला आहे इथल्या एकतेला 
सगळेच विसरलेत समतेला
जाऊ कोणत्या ध्वजाच्या आश्रयाला

वरून एकतेच पांघरून असलेला
माझा देश आहे आतून विस्कटलेला
नका विसरू अशोकचक्राला
ज्याने मानवतेचा धर्म दिला
जाऊ कोणत्या ध्वजाच्या आश्रयाला